Nico en de Bruine

Ze neemt je in een stevige houdgreep, zoals ze ook haar geiten de stal in dwingt, tuit haar lippen en drukt ze vol en met alles wat er nog aanplakt tegen je wang, eerst links dan rechts, waarbij je alle kracht en behendigheid waarover je beschikt moet aanwenden om die smakkers op de bedoelde plek te laten neerkomen, want ze ziet erg slecht. Daarna moet je je letterlijk uit haar omhelzing losvechten, want haar dankbaarheid en beste wensen zijn eindeloos. Meestal wordt Maria vergezeld door twee honden.

Nico is haar eigen hond; zwart, mannelijk en onverstoorbaar. De Bruine is kleiner, teef met een iets te kleine kop en een iets te lang lijf en hoort niet bij Maria - waarschijnlijk zwervend of door iemand achter gelaten heeft ze zich aangesloten bij Nico en die twee vormen een hecht koppel. Als Maria uit haar dorp een half uur verderop naar de geitenstal in ons dorpje komt om de kudde te gaan pastoren in de omliggende weiden, komen de honden wat later ook, ze weten de weg. Nico loopt in een rustig gestaag tempo, zonder op of om te kijken, als een werkman onderweg naar zijn dagelijkse routine. De Bruine huppelt wat meer, wil wel lol maken met haar zwarte vriend en is tegelijkertijd nerveus argwanend en op haar hoede voor alles wat haar zou kunnen bedreigen – honden, katten en vooral mensen.

In den beginne waren ze onbenaderbaar voor ons; Nico trok zijn lip iets op en week geen centimeter van zijn plek, de Bruine met de staart tussen de poten bleef op minstens vijf manslengten afstand, klaar om bij elke toenadering de benen te nemen. Meestal trekken ze de velden in Maria achterna of richting rivier om zelfstandig iets doelgerichts maar voor ons onbegrijpbaars te ondernemen om keurig op tijd weer ter plekke te zijn tegen de tijd dat Maria terugkeert van haar taak en de geiten opbergt in de stal tegenover ons huis. Soms blijven ze dan nog wat dralen, Nico liggend en de Bruine altijd alert staand. Af en toe verzorgen ze elkaar, bijten vlooien en ander ongedierte uit elkanders haren. Is het tijd om naar huis te gaan, dan verheft Nico zich en sjokt weg, gevolgd door zijn vriendin.

Voorzichtig benaderen, tsk tsk, zachte woorden in het Portugees, niets mocht baten. Een bord voer wilden ze wel, maar ze lieten zich niet zo maar platvloers omkopen. Na enkele overheerlijke maaltijden, klaarblijkelijk zonder valse bijbedoelingen, besloot Nico ons in te delen bij de ‘vrienden’, komt nu naar ons toe en kwispelt, laat zich aaien en luistert voortreffelijk naar onze aanwijzingen waar wel of niet te komen – een prima beest! De Bruine echter is van een ander slag; ze griste wat eten van het bord en kroop er schielijk mee weg om het haastig naar binnen te schrokken, alsmaar om haar heen loerend, staart tussen de poten en dan snel terug naar het bord, waar Nico soms al had toegeslagen, want ze zijn wel maatjes, maar eten stijgt daar bovenuit. Daarop arrangeerden we aparte eetplekken; Nico vindt het best, hij komt zich melden en ziet wel of er iets te bikken valt, zoniet – even goede vrienden. De Bruine moet enorm getraumatiseerd zijn, ze blijft staan op afstand, staart omlaag – zo kan ze bij elke dreiging wegvluchten. Alleen eten en meer eten interesseert haar.

Toch lijkt er vooruitgang geboekt. Sinds enkele weken verschijnt de Bruine soms alleen op ons terras, gespitst op wat dan ook van de voedselbank, de afstand is verminderd tot twee vrouwslengten en toen ze ging liggen op korte afstand van Linda, die onkruid aan het wieden was, ervoeren we dat als een succes. Een paar dagen geleden zat ze zelfs voor de keukendeur, ook wel omdat het regende, maar dat zou ze vroeger nooit gedurfd hebben.

Het komt misschien ook omdat ze alweer jonkies gaat krijgen. Vorig jaar ook al, maar we hebben nooit kleintjes gezien, het meest voor de hand liggend is toch: gevonden door iemand en weg ermee. Ik druk me nog voorzichtig uit, want de meeste mensen hier zijn niet erg zachtzinnig met dieren; honden liggen nog veelal dag en nacht buiten aan de ketting. De Partij voor de Dieren zou hier 0,0001 % scoren. Maar Bruines buikomvang maakt het lastig om die paar kilometer heen en terug dagelijks af te leggen en hier valt veelal wel wat te scoren, dus blijft ze hier hangen. In een open schuurtje hebben we iets gemaakt dat als kraambed zou kunnen dienen en haar erheen gelokt met wat kluiven, maar of de bedoeling ervan is overgekomen, weten we niet. Na deze bevalling willen we haar laten steriliseren, maar dan moeten we haar eerst te pakken zien te krijgen en zover zijn we nog lang niet. Duur grapje overigens voor een hond die zich toch een beetje hier heeft staan opdringen en die geen naam heeft.

Best mogelijk dat Nico (of zou de Bruine een secret lover hebben?) weer toeslaat na de zomer. We’ll see. É vida!
bij verhaal 1de bruine bij verhaal 1













PS Begin van het jaar heeft de Bruine jonkies gekregen; daags erna kwam ze ouderwets trippelend eten halen. Maar nergens puppies te bekennen! Later bleek dat Maria ze op last van haar zus diezelfde dag nog heeft verzopen. De Bruine liep de dag erna drijfnat en hypernerveus hier rond, duidelijk op zoek geweest naar haar kroost. Maar er is niet vaak een happy end in een Portugees hondenleven. Enige weken later was ook de Bruine zelf spoorloos. Op ons navragen zei de zus van Maria achteloos en ongeïnteresseerd: “Oh, die is weg, dood”.

Gert
2012/2013/2014